abdulbaki yalazi

Abdulbaki Yalazi
Kırklareli’nde yetiştirilen birinci sınıf bir zanaatkâr olarak bilinen, el emeğiyle üretilen makramelerle tanınan bir ustadır.
Doğum Tarihi: 12.03.1978

Abdulbaki Yalazi kaç yaşında : 48

Burcu: Balık

Meslek: Makrama Ustası, Zanaatkâr

Doğum Yeri: Kırklareli, Türkiye

Medeni Hal: Evli

Kırklareli’nde yetiştirilen birinci sınıf bir zanaatkâr olarak bilinen, el emeğiyle üretilen makramelerle tanınan bir ustadır.

Abdulbaki, küçük bir kasabada doğup büyüyen bir ailenin üçüncü çocuğuydu. Çocukluğu büyükannesiyle geçirdiği bu yıllarda, evin terasındaki kumaş kutularını düzenlerken ilk kez iplerin dans etmesinin gizemine dalmaya başladı. O dönemde ailesi bir atölyede çalışıyordu ve o, babasının parlatırken kullandığı tel ve iplerin nasıl şekil aldığını izlerken hayal gücü genişliyordu. İlk eğitimlerini ilkokul yıllarında tamamladıktan sonra, meslek lisesine yazılarak kumaş ve dikiş tekniklerine ilgi duydu. Bu dönem, onun hayatındaki en karanlı yılların da başlangıcı oldu çünkü babasının işi ve aile bütçesinin daralması nedeniyle okulu yarıda bırakmak zorunda kaldı.

Eğitimine kendi kendine devam etti ve bir atölyede yardımcı olarak hem meslek edindi hem de ipek iplerin dokusuyla ilk kez tanıştı. 2000’lerin başında, bir sergide gördüğü makrama eseri ona derinden etki etti ve kendisini bu sanatın derinlerine dalmaya itti. Yıllar içinde, farklı ipekler, tel ve doğal lifler arasında denemeler yaparak kendi üslubunu oluşturmaya başladı. 2010 yılında ilk solo sergisini açtı ve kısa sürede bölgesinde tanınan bir isim haline geldi. Bugünkü gününde ise atölyesindeki üç işçiyle birlikte, yerli ve yabancı koleksiyonerlere özel işler üretmeye devam ediyor.

Abdulbaki, bugün yine de aynı atölyede çalışmaya devam ediyor ve genç nesile el yapımı sanatları öğretmeye çalışıyor. Haftalık olarak, küçük gruplarla düzenlediği atölyelerden ayrı olarak, köydeki küçük kafe ile iş birliği yaparak mahalle halkına ücretsiz bir sergi alanı sunuyor. Aile hayatını da sanatını besleyecek şekilde sürdürüyor; eşi ve oğluyla birlikte, atölye kapısında buldukları küçük bir bahçe bakımlarını birlikte yapıyor. O, hayatının en büyük motivasyonunun, ellerindeki ipeklerin bir sonraki nesle aktarılabilecek olması olduğuna inanıyor.